कोंडवाडा….

कोंडवाडा….



निरभ्र अवकाशा खाली,
भिंती नसलेला एक कोंडवाडा,
खुल्या मनाची,
बेधड़क होणारी घुसमट,

काय झाले?
शब्दांची विसंगति वाटते ना?
पण हयात शब्दांचा,
लेखानिचा,वा माझाही,
काहीच दोष नाही...
खरतर आता माझा कोणावरच रोष नाही,
अगदी माझ्या स्वतः वरही...


मी निळ्या अवकाशा खाली उभा राहिलो,
माझे दोन्ही बाहे हवेत चहुकडे पसरवून,
हवेला माझ्यात सामावले देखिल,
पण,पण शेवटी हवाच ती,
हवेला कोण कवताळू शकतो?
तसा माझाही प्रयत्न फसला,
अहो प्रयत्न कसला,हां तर,
मी स्वतहाला दिलेला चकवा होता,
कधी पूर्णच होऊ नये म्हणून,
कधीच न संपनाऱ्या रात्री पडलेले,
स्वप्न होते ते...

शेवटी कसे असते स्वप्न पूर्ण होण्या साठी,
पहाट व्हावी लागते,
सूर्य उगवावा लागतो,
पक्षी सैर-वैर अवकाशात उडावे लागतात...

पण अताशा अवकाशाचिही घुसमट होते हो !
अगदी माझ्या-तुमच्या मनासारखी,
अगदी माझ्या शब्दांसारखी...

आणि म्हणुनच हां सर्व खेळ,
विसंगत वाटला तरी...
शब्दांचा खेळ खेळावा लागतो...

ह्या निरभ्र अवकाशाखाली,
भिंती नसलेल्या कोंडवाड्यात हसत जगावेच लागते,
खुल्या मनाची बेधड़क होणारी घुसमट,
सहन करावीच लागते...

न तुला कळले,न मला उमगले...

ऋणानुबंध हे आपल्यातले,
न तुला कळले,न मला उमगले...

डोळ्यात तुझ्या माझे हरवने,
आणि मग तुझ्या हसण्या-बोलण्यात सापडने,
न तुला कळले,न मला उमगले...

माझ्या शब्दात तुझे मिसळने,
आणि मग उगी स्वतहाला सावराने,
न तुला कळले,न मला उमगले...

माझ्या शब्दात तुझे मिसळने,
आणि मग उगी स्वतहाला सावराने,
न तुला कळले,न मला उमगले...

छंद हा आहेच निराळा,
एक-मेकांशिवाय न कोना करमले,
पण हे तर,
न तुला कळले,न मला उमगले...

ही वेळ ...

ही वेळ

ही वेळ थोड़ी वेडी आहे,

उगी काढलेली खोडी आहे,

का बरे आठवले पुन्हा तेच,

छळले का आधी तिने थोड़े आहे....

माझी तू कोण आहेस?

माझी तू कोण आहेस?



कोण आहे मी तुझा,माझी तू कोण आहेस?
कधी इतुकी जवळ,कधी अपरम्पार दूर का आहेस?

कधी दुराव्याचे दुःख,कधी आपलेसे दुखणे,
जवळ असून ही माझे नसणे,
आणि एवढ्या दुरुनही तू माझ्यात आहेस,

अवेळी डोळ्यात येणारे पाणी,
तुझी येणारी क्षण-क्षण आठवण,
आणि तुला आठवताना येणारे,
उगी माझ्या ओठावरिल हसने आहेस.

तो मेघ ही तुझ्या सम झर-झर,
बरसतेस अशी कधी तरी मज वर,
थंडित होणारी हवी-हवीशी थर-थर आहेस.

कधी माझ्या कवितेत सुंदर ओळी मधे,
कधी माझ्या डोळ्यात सुंदर स्वप्ना मधे,
अबोल झालेल्या माझ्या तृश्नेसाठी संथ वहाणारी कृष्णा आहेस.

खरच ठाउक नाही मी तुझा कोण?
मज साठी या प्रश्नाला नाही काही मोल,
पण माझ्या साठी तू जणू पृथ्वी गोल आहेस.

सुरुही तुझ्यात होतो,
शेवट ही माझा तुझ्यातच,
तरी एक प्रश्न आहे पडलेला मज...
कोण आहे मी तुझा,माझी तू कोण आहेस?

तेव्हाही...

काही दिवसानी जेव्हा आपण एका रस्त्यावरून,

समोरा-समोर चालत असू,

आणि प्रत्येक पवालागाणिक आपल्यातली कमी होणारे अंतर,

आपल्या मनातील अंतराची जाणिव करत असतील,

तेव्हाही मी तुला विसरण्याचा फ़क्त प्रयत्न करत असेल...

तेव्हाही तू अशीच असशील ना?

जेव्हा आपल्यातली अंतर निरुत्तर झालेली असतील...

तेव्हाही तू अशीच हसशील ना?

जेव्हा जवळून जाताना आपल्या सावल्या,

एक-मेकात अडखळतिल ...

तेव्हाही तू अशीच रागे भरशील ना?

जेव्हा आपल्यातली अंतर आपली नाते सुचवतील...

तेव्हाही तू अशीच रुसशील ना?

जेव्हा आपली रुसवे-फुगवे एक-मेकान्वर नसतील...

तेव्हाही तू मला अशीच आठवशील ना?

जेव्हा तुला,मला विसरान्याशिवाय काहीच आठवणार नाही....

.कोण तुम्ही ?

आज आरश्या समोर उभा राहिल्यावर समजले

मलाही ओळखते कोणी...

बराच वेळ एकटे बोलल्यावर,शांततेने उत्तर दिले,

वाटले माझे ही एकत आहे कोणी...

बरेच अंतर चालल्यावर सोबत सावली दिसली,

चला आज सोबतिलाही आले कोणी....

तसे एकटे राहनेही वाईट नसते हो,

पण एकाकीपणातही उगाचच आठवत असत कोणी....

हे कोणीतरी...तसे आपल्यातच रहाते,

पण तरी ओळख विसरलेली असते जूनी...

मग आपण उगाचच परत आपली ओळख पटवन्याचा प्रयत्न करतो,

पण मग,

हे कोणीतरी आपल्याला विचारतो.....कोण तुम्ही ?

अस नात आपल हव...

नसावे नाव,कोणते ते गाव,
ना तुला ठाव,ना मला ठाव.
पण अश्याच, नाव नसलेल्या गावी,
मन का हुन्दडत राही?
दोनच मन,त्यात दोघेच जन,
मग कशाला त्यात आणखी कोणी हव?
अस नात आपल हव,
अस नात आपल हव....

जरी दोन काया,पण एकाच माया,
दोघानशिवाय नको तीसर कोणी पहाया,
एकच रस्ता आणि तेवडेच अंतर,
एकत्र चालताना नकोच संपाया नंतर,
नको अडथळे ,आणि जर ठेचालाळच तर,
एकाच्या जखामेची दुसऱ्या यावी कळ,
अस नात आपल हव,
अस नात आपल हव.....

दोघांच्या डोळ्यानी एकच जग पहाव सुंदर,
डोक्यावरही दोघांच्या एकच अंबर,
एकाच दुःख दुसऱ्याच्या डोळ्यातील दंव,
मनातील एकाचे दुसऱ्याला न सांगता समजाव,
पापण्यांच्या सावलीत एक-मेकास जपाव,
कोणी एकास शोधत आले,तर दुसऱ्याच्या डोळ्यात सापडाव,
अस नात आपल हव,
अस नात आपल हव....

मनात एकमेकांच्या कळीगत उमलाव,
मग नजरेत गुलमोहरागत फुलाव,
प्रेमाचा गंध हवेत पारिजाताकागत पसराव,
मिठीत एकमेकाच्या लाजाळूगत लपाव,
आणि एकदा एकमेकात हरवल्यावर,
कोणालाच न सापडाव,
अस नात आपल हव,
अस नात आपल हव.....